Loading...

دف از دسته ی سازهای کوبه ای و پوستی محسوب می شود و با دست نواخته می شود.
از نظر تکنیکی بسیار ساز محدودی می باشد و تقریبا سه یا چهار ضربه و حرکت اصلی دارد. و مابقی حرکات از حرکات اصلی ریشه میگیرند.
ساختمان دف متشکل از کمه ( کلاف، قاب یا طوقه) جای شصت (شصتی) ، گل میخ ، پوست و زنجیر می باشد.
کلاف اصلی دف از جنس چوب می باشد و عموما بین 5 تا 7 سانتیمتر قطر دارد که بسته به اندازه ی دست نوازندگان تغییر می کند.
پوست استفاده شده بر روی دف میتواند از پوست حیوانات (بز، گوسفند، آهو) و یا پوست های مصنوعی که عموما از جنس کاغذ کالک است باشد. که به دف طلقی معروف است.
از نوازندگان به نام دف می توان به اساتید: بیژن کامکار، مسعود حبیبی، خلیفه آقا غوثی، عطا الله سلامیه، مهرداد کریم خاوری، اردشیر فهیمی ، خلیفه صفوتی و … اشاره کرد.
این ساز در چند سبک نواخته میشود. در خانقاه و موسیقی های خانقاهی، مقامی و درویشی، در موسیقی اصیل ایرانی، در موسیقی های بزمی و سفره خانه ای.
در قدیم الایام و حتی امروزه، در مراسم های آئینی و مداحی نیز از این ساز استفاده می شد.
هر کدام از این سبک ها جذابیت خودش را داراست.

نظرات


    لطفاً برای ارسال نظر ابتدا وارد حساب کاربری خود بشوید
    اگر تاکنون ثبت نام نکرده اید ، روی این لینک کلیک کنید



    برگشت به بالا